مديريت جامع آبخيز و تجارب كشورهاي توسعه يافته

آبخيزداري علمي است كه مداوم در حال تحول است، الگويي كه در برگيرنده مديريت زمين، آب، خاك و گياه و ساير منابع در يك منطقه براي اهداف زيست‌محيطي، اقتصادي- اجتماعي تعريف شده است. ديدگاه مديريت جامع آبخيز براي بهره برداري پايدار از منابع با تأكيد بر حفظ منابع آب و خاك با استفاده از راهكارهاي علمي و دانش بومي با مشاركت بهره بردان محلي مي­باشد. در اين مقاله سه مطالعه موردي از كشورهاي چين، اروپا و كانادا براي بررسي موفقيت و شكست مديريت جامع آبخيز در پرداختن به معضلات مختلف زيست محيطي، اجتماعي و اقتصادي در مكان‌هاي جغرافيايي متنوع استفاده شد. اگرچه در برنامه­ ريزي ­هاي مديريت حوزه آبخيز پيشرفت هايي حاصل شده است، ولي هنوز هم مسائل متعددي وجود دارد كه مانع از نتايج موفقيت‌آميز مديريت جامع آبخيز مي­شود كه بسياري از آنها را مي­توان از طريق ادغام علم و فناوري پيشرفته و هماهنگي بين رويكردهاي مديريت كل‌نگر اصلاح كرد. با استفاده از تجارب ملي و بين‌المللي نتيجه­ گيري مي­شود كه مديريت حوضه آبخيز زماني موفق است كه تمام منابع موجود در حوزه آبخيز باهم ديده شود و برنامه ­ريزي براي بهبود آنها نيز بر همين اساس انجام گيرد.