نقش سامانه‌هاي سطوح آبگير باران در توانمندسازي جوامع روستايي

بشر از زمان ­هاي گذشته جهت رفع نياز آبي خود در زمينه ­هاي مصرف خانوار و كشاورزي با طبيعت سازگاري داشته و آب حاصل از بارندگي را به نحو مطلوبي مورد استفاده قرار مي­داده است. هدف از اجراي اين پژوهش بررسي نقش سامانه ­هاي سطوح آبگير باران در توانمندسازي جوامع روستايي هست. براي اجراي اين پژوهش با بازديدهاي صحرايي وضعيت سيلاب­ هاي فصلي بر اساس داغ آب ­ها و ساير آثار بجا مانده از آنها در عرصه طبيعت از جمله فرسايش مورد بررسي قرار گرفت. همچنين از لحاظ تداوم جريان آب در رودخانه دامن و وضعيت كشاورزي از نظرات خبرگان محلي استفاده شد. نتايج نشان داد كه رودخانه مربوطه با فرسايش كناري در زمان سيلابي همراه بوده است. با توجه به خصوصيات بارندگي اين حوضه، زمان تداوم جريان آب رودخانه كم بوده و در حداقل زمان ممكن جريان پايه قطع مي­شده ­است. احداث خاك‌ريز در رودخانه باعث استحصال آب و افزايش تداوم جريان شده است. افزايش آب قابل دسترس سبب توسعه كشت انواع محصولات كشاورزي مانند خرما، برنج، جو، باقلا، پياز، بادمجان، يونجه، باميه، فلفل، ذرت و خيار شده است. نتيجه گيري مي­شود ايجاد سازه در مسير آب در زمان قطع سيلاب، سبب كنترل جريان زير سطحي شده است كه اين اقدام منجر به تأمين آب در فصل خشك و به دنبال آن توانمندي اقتصادي كشاورزان را در پي داشته است.