نقش واسطه اي اضطراب رقابتي در ارتباط با خودكارآمدي ورزشي و خوش بيني با هوش فرهنگي در دبيران تربيت بدني آموزش و پرورش شهرستان آباده

هدف پژوهش حاضر نقش واسطه اي اضطراب رقابتي در ارتباط با خودكارآمدي ورزشي و خوش بيني با هوش فرهنگي در دبيران تربيت بدني آموزش و پرورش شهرستان آباده بود. اين پژوهش توصيفي ـ همبستگي مي باشد و از لحاظ هدف جزء تحقيقات كاربردي مي باشد. جامعه آماري شامل دبيران تربيت بدني مرد و زن كه به صورت رسمي، پيماني، حق التدريس يا قراردادي در مدارس دولتي و غير انتفاعي آباده مشغول به كارند كه تعداد 150 نفر مي‌باشد كه با توجه به محدود بودن جامعه آماري از روش سرشماري استفاده شد. بدين صورت كه كل جامعه آماري به عنوان نمونه در نظر گرفته شد. جهت جمع آوري داده‌ها از چهار پرسشنامه اضطراب رقابتي مارتينز و همكاران (1990)، خودكارآمدي ورزشي كامكاري (2013)، خوش بيني شيير و كارور (1985)، هوش فرهنگي افسر و همكاران (2019) استفاده شد. روايي صوري و محتوايي پرسشنامه توسط خبرگان و اهل فن و پايايي با روش آلفاي كرونباخ مورد تاييد قرار گرفت. با توجه به فرضيه هاي پژوهش، براي تجزيه و تحليل داده ها، از روش هاي آماري تحليل مسير، همبستگي پيرسون، رگرسيون خطي استفاده شده است. نتايج نشان داد كه اضطراب رقابتي نقش واسطه اي معناداري در ارتباط با خودكارآمدي ورزشي و خوش بيني با هوش فرهنگي ايفا مي كند. خودكارآمدي ورزشي به طور منفي و معناداري قادر به پيش بيني اضطراب رقابتي دبيران مي باشد. خوش بيني به طور منفي و معناداري قادر به پيش بيني اضطراب رقابتي دبيران مي باشد. اضطراب رقابتي به طور منفي و معناداري قادر به پيش بيني هوش فرهنگي دبيران مي باشد.