رابطه بين رفتارهاي خودجرحي غيرخودكشي گرا و ادراك سربار بودن: نقش ميانجي گري مشكلات بين فردي و افكارخودكشي

هدف اصلي پژوهش حاضر بررسي ارتباط رفتارهاي خودجرحي غيرخودكشي گرا و ادراك سرباربودن با ميانجي گري افكار خودكشي و مشكل هاي بين-فردي در دانشجويان است. جامعه مورد مطالعه پژوهش حاضر شامل تمامي دانشجويان دانشگاه علوم پزشكي زنجان در سال تحصيلي 1399-1400 بود. با استفاده از روش نمونه‌گيري دردسترس، تعداد 450 دانشجو در اين پژوهش شركت كردند. ابزار اين پژوهش شامل پرسش نامه‌هاي مشكل هاي بين فردي(IIP-32) ، افكارخودكشي بك (BSSI)، نيازهاي بين فردي و (INQ) و آسيب به خود (SHI) بود. داده‌ها به وسيلۀ نرم افزار آماري 22 SPSS و pls با روش آماري تحليل مسير، مورد تجزيه وتحليل قرار گرفتند. نتايج پژوهش حاضر نشان داد كه بين خودكشي و بين رفتارهاي خودجرحي و ادراك سرباربودن با افكار خودكشي و مشكل هاي بين فردي در دانشجويان رابطه مستقيم وجود دارد.