زيرساخت‌هاي ارتباطات مجازي براي تامين عدالت آموزشي در كشور در مواجهه با تهديدات نابرابري برخورداري از زيرساخت‌هاي خدمات آموزشي

مناطق مختلف ايران همواره به دليل كمبود زيرساخت‌ها و خدمات آموزشي از نابرابري‌هاي فضايي رنج برده اند. از طرفي ناتواني آموزش و پرورش در مقابله با نيازهاي روز افزون جوامع بشـري و كم‌بهره‌بودن روش‌هاي سنّتي حركت به سمت توسعه فناوري اطلاعات را بسط داده است. پژوهش حاضر با روش توصيفي-تحليلي از نوع تحقيقات كاربردي بوده است كه با هدف بررسي وضعيت دسترسي به زيرساخت‌هاي آموشي كشور، به تبيين عدم‌تعادل‌هاي آموزشي در دو گروه زيرساخت‌هاي ارتباطات مجازي و زيرساخت هاي خدمات آموزشي اعم از كلاس درس، مدرسه و فضاهاي آموزشي در سال 1400 پرداخته است. بدين منظور با بكارگيري روش تركيبي تاپسيس و آنتروپي شانون و تحليل خوشه‌اي سلسله‌مراتبي استان‌هاي كشور از نظر برخورداري از زيرساخت‌هاي ارتباطات مجازي و خدمات آموزشي اولويت بندي گرديد و نتايج حاصل از آن به‌صورت فضايي ترسيم گشت. در ادامه از طريق آزمون تي تك‌نمونه‌اي، ميزان برخورداري استان‌هاي كشور در دو گروه زيرساخت‌هاي ارتباطات مجازي و زيرساخت‌هاي خدماتي آموزش مورد مقايسه قرار گرفت. يافته‌ها نشان از وجود شكاف و نابرابري در استان‌هاي كشور از نظر برخورداري از زيرساخت‌هاي ارتباطات مجازي به‌عنوان آموزش الكترونيكي و زيرساخت‌هاي خدمات آموزشي به‌عنوان آموزش سنّتي است كه مقدار نابرابري در برخورداري از زيرساخت‌هاي ارتباطات مجازي در ميان‌استان‌هاي كشور، بيش از زيرساخت‌هاي خدمات آموزشي اعم از كلاس درس، مدرسه و فضاهاي آموزشي بوده است. اما باتوجه به آنكه زيرساخت‌هاي ارتباطات مجازي در شهرهاي با تراكم جمعيتي بالا مانند استان‌هاي تهران و البرز از شرايط مطلوبي برخوردار است؛ مي‌تواند به عنوان فرصتي در جهت جبران كمبود زيرساخت‌هاي خدمات آموزشي حاصل از افزايش نرخ شهرنشيني دراين استان‌ها، مورد استفاده قرار گيرد و در شرايط بحران به‌عنوان جايگزين مناسبي براي آموزش سنتي مطرح گردد.