روش ناكارايي متقاطع تحت فرض بازده به مقياس متغير براي مسائل تحليل پوششي داده‌‌ها

روش كارايي متقاطع يكي از روش‌هاي شناخته شده در تحليل پوششي داده‎‌ها جهت رتبه‌بندي واحدهاي تصميم‌گيرنده است. اين روش اغلب در انحصار فرض بازده به مقياس ثابت مورداستفاده قرار مي‌گيرد درحالي‌كه كاربردهاي فراواني از تحليل پوششي داده‌ها موجود است كه بر پايه فرض بازده به مقياس متغير استوار است. در اين امر امكان حضور مقادير كارايي متقاطع منفي در ماهيت ورودي با فرض بازده به مقياس متغير است. مطالعات انگشت شماري در جهت رفع اين مشكل صورت‌گرفته است. اغلب اين روش‌ها باعث ايجاد تغيير در مجموعه امكان توليد تحت فرض بازده به مقياس مي‌شوند كه همين مساله مي‌تواند تا حد زيادي نتايج به‌دست‌آمده از آن‌ها را بي‌اعتبار نمايد. در اين مقاله نشان داده مي‌شود كه مفهوم كارايي متقاطع متناظر با يك معيار فاصله بين واحد تصميم‌گيرنده و واحد تصوير آن روي يك ابر صفحه تكيه كننده بر مجموعه امكان توليد است. با درنظرگرفتن اين معيار فاصله به‌عنوان شاخصي از ناكارايي واحدهاي تصميم‌گيرنده روش ناكارايي متقاطع به‌عنوان توسيعي از روش كارايي متقاطع تحت فرض بازده به مقياس متغير معرفي شوند.