شبكه هوشمند انرژي

Smart energy network

شبكه‌هاي هوشمند با رشد فناوري و اينترنت اشيا يك مساله كانوني در شهر هوشمند و دولت الكترونيك هستند. از همين رو مديريت شبكه هوشمند يكي از زمينه‌هاي مورد تاكيد نزد مديران دولتي و مديران شهري است. يكي از مباحث اصلي در اين حوزه مديريت انرژي است. بكارگيري و خريد انرژي از توليدكنندگان خرد بايد به سوي انرژي‌هاي تجديدپذير و منابع قابل ذخيره حركت كند. براي نمونه مي‌توان به انرژي ذخيره شده در خودروهاي الكتريكي در ساعات اوج مصرف اشاره كرد. اينترنت انرژي نيز يكي از محورهاي اصلي در اين حوزه است كه مي‌تواند با همزماني ميان مصرف و ارائه، موجب صرفه‌جوئي شود. در نهايت چنين رويكردي اهداف پايداري و توسعه پايدار را تسهيل مي‌سازد. اولين تعريف رسمي از شبكه هوشمند توسط قانون استقلال انرژي و امنيت در ژانويه سال 2007 (EISA-2007) ارائه شد. و در دسامبر 2007 توسط جورج دبليو بوش رئيس جمهور آمريكا به عنوان قانون امضا شد. اين لايحه ميتواند تعريفي براي Smart Grid در نظر گرفته شود كه به شرح زير است: “اين سياست ايالات متحده آمريكا است كه از نوسازي سيستم انتقال و توزيع برق ملل حمايت كند. تا زيرساختهاي برق مطمئن و ايمني را داشته باشد و بتواند رشد تقاضاي آينده را برآورده سازد.[1]