مباني نظري تمدن سازي نوين اسلامي با تكيه برتقريب مذاهب اسلامي در نظام فكري انديشمندان معاصر ايراني

تحقق تمدن نوين اسلامي در عصر حاضر يكي از اساسي‌ترين موضوعاتي است كه ذهن بسياري از انديشمندان اسلامي را در داخل و خارج كشور به خود مشغول كرده است اين امر مسـتلزم يك نگاه درون ديني و مغاير با نگاه تجدد و مدرنيته‌ي غربي مي‌باشد كه با هدف رشد و اعتلاي دنياي اسلام صورت مي‌گيرد.از اينرو براي رشد وشكوفايي تمدن در جهان اسلام تمركز بر مؤلفه‌هاي و ديدگاه‌هاي انديشمندان اسلامي مي‌تواند راهشگا باشد. با تأملي درنظام فكري انديشمندان معاصر اسلامي ـ ايراني به گستره‌ي از ديدگاهها پيرامون تحقق تمدن اسلامي بر مي‌خوريم كه مهمترين عامل تمدن سازي نوين اسلامي را در همگرايي و وحدت اسلامي دانستند و بلعكس تفرقه و تشتت را عامل پسرفت و عقب ماندگي مسلمانان دانسته اند.لذا تمدن سازي اسلامي به عنوان چشم انداز مطلوب جهان اسلام در سايه‌ي تقريب مذاهب اسلامي امكان تحقق دارد و با اغفال از آن تمدن اسلامي باشكست مواجه خواهدشد. از ديدگاه انديشمندان و نظريه پردازان معاصر اسلامي ـ ايراني اركان تمدن اسلامي را مي‌توان در سه مقوله دسته‌بندي نمود: ۱) ركن ارزشي:با محوريت منابع اسلامي چون؛ قرآن محوري، تاكيد بر سيره ي نبوي، توجه به عقبه‌ي اسلام و پرداختن به سعادت دنيوي و اخروي در تمدن سازي مي‌باشد ۲) ركن فكري: تعقل و علم آموزي؛ خودكفايي و مقابله با غربزدگي و مهدويت است ۳) ركن عملكردي: را نيز مي‌توان در مجاهدت و دشمن شناسي خلاصه نمود.