تبيين معنايي هويتي تقابل ايران و رژيم صهيونيستي (1357 تا 1392)

در عصر جمهوري اسلامي‌مناسبات ايران و اسرائيل بر اساس «فرهنگ‌هابزي»، «تهديد وجودي» و «گفتمان خطر» قابل تحليل و بررسي مي‌باشد نخبگان هر دو واحد سياسي در چارچوب اين مفاهيم و گفتمان‌ها هر از چندي تهديداتي را عليه پيكره سياسي يك‌ديگر ابداع مي‌كنند تا يك «ما» را در مقابل «آنها» و «درون» در مقابل «برون» قرار دهند، و مي‌توان گفت گاهي اين فرايند اشكال‌هابزي به خود مي‌گيرد. با تاكيد بر منازعه طبق فرهنگ‌هابزي، ايران و اسرائيل بدترين وضعيت را در مورد نيات يك‌ديگر در نظر مي‌گيرند و فرض مي‌كنند كه ديگري به مجرد اينكه منفعت‌اش ايجاب كرد از هنجارها تخطئي خواهد كرد. يافته‌هاي پژوهش حاكي از اين است كه مخالفت با رژيم صهيونيستي و موجوديت آن يكي از دقائق معنايي ـ هويتي جمهوري اسلامي‌مي‌باشد. رژيم صهيونيستي و جمهوري اسلامي يك‌ديگر را به مثابه «خصم» و «دگر» تلقي كرده و سعي در سازماهدهي ائتلاف‌ها و اتحادهاي منطقه‌اي عليه يك‌ديگر مي‌باشند.