آموزه‌هاي ديني اثربخش در بهبود كيفيت تدريس

تدريسِ خوب، از هويت و يكپارچگي دروني معلم بيرون مي‌تراود و مبتني بر استفاده فراگير از ابزارهاي لازم، بهره‌گيري از شيوه‌هاي نوين آموزشي و رعايت بايسته‌هايي اخلاقي و آموزشي است. دستيابي به اين مهم، پايه رشد آموزش و پرورش و عامل كشف و شكوفايي استعدادهاي بي‌شمار دانش‌آموزان است. اين پژوهش تلاش دارد با تكيه بر منابع معتبر ديني، برخي عوامل مؤثر در اين حوزه را كه به بهبود فرايند تدريس كمك مي‌كند ولي كمتر مورد توجه قرار گرفته است، به روش توصيفي‌كتابخانه‌اي بازشناسي كند. بر اساس يافته‌هاي اين پژوهش، ايجاد محيطي خوشايند در كلاس همراه با كاربردي كردن محتواي درس، همچنين تسلط كافي بر محتوا همراه با ارتقاي زبان بدن و فن بيان، فرايند تدريس را بهبود خواهد بخشيد. سفارش به نگارش و پرورش روحيه پرسشگري و نيز استفاده از مثال و بهره‌گيري از داستان و روش نمايشي به ويژه در انتقال مفاهيم عقلي و انتزاعي، رغبت دانش‌آموزان را به فراگيري مطالب افزايش خواهد داد. تأكيد بر رعايت نظم و التزام عملي به آن، غفلت آگاهانه نسبت به خطاهاي كوچك دانش‌آموزان همراه با تشويق متناسب و تنبيه سازنده و پرهيز از نصيحت آنان جلوي ديگران نيز در توسعه رفتار مثبت دانش‌آموزان تأثير بسزايي خواهد داشت.