فرايند كربن سازي خشك از ضايعات زيست توده: تاثير شرايط عملياتي بر محصولات بدست آمده

Dry Carbonization of Biomass Waste: Effect of Process Conditions on Products

امروزه افزايش توليد پسماندهاي زيست توده باعث مشكلات متعدد محيط زيستي شده است، لذا نياز شديد براي استفاده از روش‎هايي جهت كاهش اثرات زيست محيطي و همچنين تبديل اين ضايعات به مواد با ارزش افزوده بالا وجود دارد. بنابراين بررسي پارامترهاي مؤثر بر روي اين نوع فرايندها نيز از اهميت بسزايي برخوردار است. فرايند كربن‎سازي خشك يكي از روش‎هاي كاهش ضايعات زيست توده (به ويژه ضايعات زيست توده‎ با رطوبت كم) و تبديل آن‎ها به محصولات با ارزش مي‎باشد. اين فرايند در دماهاي بالا (°c1200 ـ 400)، فشارهاي پايين (atm 5 ـ 5/0-) و در غياب اكسيژن صورت مي‎گيرد. فرايند كربن‎سازي خشك مي تواند به صورت آرام، سريع، فلش، كاتاليزوري و فشارمتغير انجام گردد. محصولات حاصل از اين فرايند نيز در هر سه حالت فيزيكي جامد، مايع و گاز توليد مي‎شوند. شرايط عملياتي مي‎تواند بر بازده محصولات تاثير بسزايي داشته باشد. در اين مقاله به بررسي مروري تاثير پارامترهاي دما، نرخ حرارت، زماند ماند و اندازه ذرات پرداخته شده است. نتايج نشان مي‎دهد كه در دماهاي بالا و زمان ماندهاي بيشتر بازده جرمي محصولات جامد كاهش و محصولات گازي افزايش مي‎يابد. از طرفي، نرخ حرارت و اندازه ذرات در بازده وزني محصولات تاثير چشمگيري ندارند. كربن‎سازي خشك به صورت آرام سبب افزايش بازده جرمي محصول جامد شده، در حالي كه انجام فرايند به شكل سريع و فلش به ترتيب، توزيع محصولات مايع و گاز را افزايش مي‎دهد. به طور كلي مي‎توان با ايجاد تغيير و كنترل شرايط عملياتي، محصول مورد نظر و مطلوب را با درصد وزني بالاتري توليد كرد.