استفاده از مدل مفهومي PESTEL در تحليل راهكارها و راهبردهاي توسعه محور شرق كشور با محوريت بندر چابهار

بطور كلي، لجستيك، ترانزيت و زيرساخت‌هاي حمل‌ونقلي، يكي از اركان توسعه سرزميني و داراي ابعاد بين‌المللي و منطقه‌اي است. در اين خصوص، محور شرق، نقش كليدي و موثري را بر توسعه اقتصادي-اجتماعي كشور و تحقق اقتصاد دريامحور دارد. مرزهاي آبي استان سيستان و بلوچستان با توجه به خارج بودن از منطقه بحران خيز خليج‌فارس، يكي از پرارزش‌ترين سواحل دنيا محسوب شده و ضروري است تحقق توسعه شرق كشور با محوريت بندر چابهار مورد توجه جدي قرار گيرد. در اين مقاله، تلاش گرديده تا ضمن تحليل محيط اقتصادي و لجستيكي مترتب بر محور شرق و بندر چابهار، ابعاد و عوامل اصلي تبيين‌كننده توسعه را براساس مدل PESTEL شناسايي و معرفي نمايد. در ادامه، پرسشنامه خبرگان تهيه و تحليل‌هاي آماري بر روي 26 فرم صورت پذيرفته است. نتايج نشان مي دهد، عامل نهادي- سازماني و مديريتي (ايجاد نهاد راهبر، فرآيندهاي مديريتي) مهمترين عامل از ميان 12 عامل اصلي تبيين‌كننده توسعه محور شرق مي‌باشد. در اين مقاله، در ابعاد سياسي، اقتصادي، اجتماعي، فناوري، محيطي و قانوني به ترتيب تعداد 14، 13، 10، 4، 30 و 7 راهكار ارائه و براساس آزمون فريدمن اولويت‌بندي گرديده‌اند. بنظر مي‌رسد نتايج تحليلي مقاله، بتواند در تحقق اقتصاد دريامحور در محور شرق و گرانيگاه آن بندر چابهار مورد استفاده قرار گيرد.