باغ ـ مسجد: ايده‌اي براي ساخت فضاي پرورش و تربيت كودك

مساجد در گذشته كاركردهاي متنوعي داشته‌اند؛ آن‌ها با معماري‌هاي دلكش و روح‌انگيز خود مكاني براي يادگيري و علم‌اندوزي، رفع اختلافات و منازعات و محفلي براي آگاهي از مسائل و مشكلات مردمان جامعه به شمار مي‌رفته‌اند. اما امروزه، بسياري از كاركردهاي اين اماكن مغفول مانده است در حاليكه مي‌توانند ظرفيتي عظيم و بي‌بديل براي فعاليت در حوزه كودك به شمار آيند. ظرفيتي كه در رويكرد تربيت ديني خود را بيشتر نمايان مي‌كند و مي‌تواند بسترساز خَلق خاطراتي شيرين از دوران كودكي باشد. امري كه در شكل‌گيري «حس خود» و در نهايت، گرايش فرد به مسائل ديني منشأ اثر است. اما در اين ميان يكي از مهم‌ترين كاستي‌هاي مساجد در حوزه فعاليت كودكان را مي‌توان، عدم بهره‌گيري آن‌ها از طبيعت دانست. از آن‎‌جا كه حضور كودك در طبيعت بسترساز رشد مطلوب ذهني و شناختي اوست، مقاله حاضر با استفاده از منابع كتابخانه‌اي و روش استنباطي از نوع توصيفي و اكتشافي، كوشيده است كه ضمن تبيين ارتباط كودك با طبيعت به‎عنوان ركن مهم و اثرگذار تربيت، ميان طبيعت و فضاي روحاني مسجد تلفيق ايجاد كرده، با طرح ايده «باغ ـ مسجد» به ايجاد محيط مناسبي جهت پرورش كودكان كمك رساند.