بررسي آزمايشگاهي الگوي تغييرات شوري بستر مخازن ساحلي طي اولين آبگيري

مخازن ساحلي به مخازني گفته مي‌شود كه در نزديكي سواحل دريا و اقيانوس قرار دارند و براي ذخيره آب شيرين استفاده مي‌شوند. اين مخازن معمولاً با ساخت ديوارهاي بتني از دريا جدا مي‌شوند و به عنوان يكي از روش‌هاي تأمين آب ساكنين مناطق ساحلي‌اند. اين مخازن به دليل وجود لايه‌هاي نفوذپذير در زير زمين و ارتباط مستقيم با دريا، به سرعت تحت تأثير نفوذ آب شور قرار مي‌گيرند. در اين مطالعه آزمايشگاهي به اولين گام براي بهره‌برداري موثر از مخازن ساحلي كه شوري زدايي از بستر در آبگيري اوليه است پرداخت شده است. در ابن بررسي تراز آب شيرين بالاتر از تراز آب شور قرار گرفت و براساس مشاهدات نتيجه گرفته شد كه در آغاز فرآيند شستشوي نمك‌هاي كف ابتدا در بستر اكوتون رخ مي‌دهد و پس از آبشويي بستر اين بخش و گسنرش آن تا عمق مشخص، آبشويي از منطقه زير مخزن اصلي شروع شده و به ناحيه شستشوي زير اكوتون متصل مي گردد. بررسي شكل و الگوي ناحيه آبشويي شده نشان داد كه عمق ناحيه آبشويي بيشتر از طول آن در امتداد بستر مي باشد.