بررسي تطبيقي مفهوم خردورزي در هويّت ايراني قبل و بعد از اسلام با تكيه بر دو اثر بزرگ شاهنامه و نهج البلاغه

به‌طور كلّي هويّت، مجموعه نگرش‌ها و ويژگي‌هايي است كه فرد را از ديگران متمايز مي‌كند و خرد، داشتن دانش و فهم ذاتي و اكتسابي به همراه قابليّت به‌كاربستن آن‌هاست. از آنجا كه مطالعات انجام‌شده نشان مي‌دهد بين خرد و هويّت موفّق، ارتباط معناداري وجود دارد و با توجّه به بسامد گستردۀ مسألۀ خردورزي در شاهنامه كه نمايندۀ نگرش اسطوره‌اي و هويّت ايراني قبل از اسلام بوده و نيز بسامد بالاي آن در قالب‌هاي مختلف اشتقاقي در نهج‌البلاغه كه نمايندۀ تأثير نگرش ديني در هويّت ايراني بعد از اسلام است، در اين پژوهش به روش كتابخانه‌اي به بررسي مفهوم خردورزي در اين دو اثر پرداخته مي‌شود. ضمن توجه به اين نكته كه نه‌تنها كمّ و كيف مفهوم خرد، خود مسأله‌اي است گسترده و محل بحث، بلكه كندوكاو همۀ ابعاد آن در اثرهاي بزرگي چون شاهنامه و نهج‌البلاغه نيز بر گستردگي و غموض حوزۀ مورد نظر، دامن مي‌زند. با اين حال در حدّ امكان تلاش بر اين است كه اين مفهوم با تكيه بر بُعد عملي آن مورد بررسي قرار گيرد تا ميزان اصالت خردورزي در اين دو انديشه نشان داده شود.