نقش شخصيت هاي اساطيري در انديشه عرفاني حافظ با تأكيد بر هويت ايراني

در زبان استعاري حافظ كاراكترهاي اسطوره اي ايران باستان با برخورداري از توان‌مايگي تأويل‌پذيري و در فرآيند تطور معنا با مفاهيم و آموزه هاي عرفان اسلامي هم گرايي و پيوند مي يابند. حضور اين عناصر ميتولوژيك در شعر حافظ علاوه بر بازنمايي مفاهيم حكمي و عرفاني در حوزه فرهنگ اسلامي، بيانگر بازگشت ذهني حافظ به گذشته فرهنگي ايران، و ارجاع به مواريث حكمت كهن باستاني با هدف تداوم‌بخشي به انديشه و هويت ايراني است. حافظ با بهره‌گيري خلاقانه از برخي شخصيت‌هاي اسطوره‌اي همانند جام جم، كيخسرو و جمشيد، و سپس ظرفيت‌بخشي به ساختارهاي معنايي اين شخصيت‌ها در زبان شعري خود، الگوهاي جديدي از هويت ايراني– اسلامي را در راستاي بسط و تبيين انديشه هاي عرفاني به كار گرفته است. هدف اين پژوهش بررسي كاركرد شخصيت هاي اساطيري ايراني در بازنمايي انديشه عرفاني حافظ است كه با روش توصيفي و تحليلي انجام گرفته است.