بررسي گفت و گو در شعر فارسي از منظر اصول چهارگانه گرايس

Examining dialogue in Persian poetry from the perspective of Grice s four principles

اين مقاله اصول گف‌و‌گوي فيلسوف معاصر هربرت پل گرايس را بررسي كرده است. وي اعتقاد دارد گفت‌و‌گو، علاوه بر رد و بدل كردن اطلاعات، بر پايه همكاري شكل مي‌گيرد. او اصل همكاري كه شامل قواعدي درباره مفاهيم ضمني متون مي‌باشد و در تحليل آثار ادبي كاربرد دارد را طرح كرده است. اين مقاله گفت‌و‌گو در شعر فارسي از منظر اصول گرايس را به روش توصيفي-تحليلي با داده‌هاي كتابخانه‌اي بررسي كرده، هدف؛ معرفي گفت‌و‌گو به عنوان وسيله‌اي ارتباطي و ايجادكنند فضاي بحث، تبادل افكار و ارتباط معنوي بين شاعر و مخاطب است. نتيجه پژوهش؛ گفت‌و‌گو فرايندي دوسويه و مهم بين شاعر و مخاطب است كه بيانگر ابعاد مختلف مفاهيم انساني و درون‌گويه‌ها است.

This article examines the principles of conversation by the contemporary philosopher Herbert Paul Grice. He believes that, in addition to exchanging information, dialogue is based on cooperation. He proposed the principle of cooperation, which includes rules about the implicit concepts of texts and is used in the analysis of literary works. This article examines dialogue in Persian poetry from the perspective of Grice s four principles in a descriptive-analytical method with library data, the aim is; Introducing dialogue as a means of communication and creating an atmosphere of discussion, exchange of thoughts and spiritual connection between the poet and the audience. The result of the research; Dialogue is a two-way and important process between the poet and the audience, which expresses different dimensions of human concepts and themes.