نگرشي گذرا به رذايل اخلاق در آثار مولانا و اقبال

A passing look at moral vices in the works of Maulana and Iqbal

بي‌گمان مولانا به عنوان يكي از شاعران تاثيرگذار در ادبيات ايران و جهان شناخته شده است. در اين باب بسياري از نويسندگان و شعرا از او تقليد كرده‌اند. يكي از اين شخصيت ها اقبال لاهوريست كه خود را در همه انواع ادبي پيرو مولانا قلمداد كرده است. لذا در معاني و مضامين و محتواهاي مختلف مي‌توان رد پاي مولانا را در اشعار اقبال لاهوري رصد كنيم. در اين مقاله تلاش نويسنده بر آن است كه در خصوص رذايل اخلاقي كه يكي از اهداف تحذيري مولانا در آثارش به حساب مي‌آيد، محتواهاي مشترك را با اقبال بررسي نماييم. اين پژوهش كه از نوع توصيفي تحليلي و به روش كتابخانه‌اي و مراجعه به اسناد و مدارك معتبر تدوين گشته است. در انتهاي پژوهش به اين نتايج دست يافته است اقبال لاهوري در رذايل اخلاقي و انواع آنها نگاه ويژه به تعاليم مولانا داشته است. از اين رو كمتر تعليمي يا تنبيهي است كه رد پاي آن را نتوان در آثار اقبال تشخيص داد. مي‌توان اقبال لاهوري را فرزند و شاگرد شاگرد خلف مولانا در اشعارش به حساب آورد.