قصه گويي براي كودكان

Storytelling for children

قصه‌گويي عبارت است از هنر يا حرفه نقل داستان به صورت شعر يا نثر كه شخص قصه‌گو آن را در برابر شنونده‌ي زنده اجرا مي‌كند. داستان‌هايي كه نقل مي‌شود، مي‌تواند به صورت گفتگو، ترانه، آواز با موسيقي يا بدون آن، با تصوير و ساير ابزارهاي همراهي باشد. ممكن است از منابع شفاهي، چاپي يا ضبط مكانيكي استفاده شود و يكي از اهداف آن بايستي سرگرمي باشد. در روزگاران كهن، تاريخ سنت‌ها، مذهب، آداب قهرماني‌ها و غرور قومي به وسيله قصه‌گوها از نسلي به نسل ديگر منتقل مي شوند. قصه ممكن است حامل پيام باشد يا صرفا قصد سرگرمي داشته باشد. قصه گويي علاوه بر مزاياي آموزشي مزاياي اجتماعي نيز داشته است. قصه گفتن براي كودك به او كمك مي‌كند تا دنياي اطرافش را بشناسد و تخيلات قوي و پرورش‌يافته‌اي داشته باشد. برهمين اساس، بسياري از روان‌شناسان تربيتي اعتقاد دارند آموزش مسائل گوناگون به فرزندان از طريق قصه در رشد رواني و اخلاقي آن‌ها مؤثر است. شماري از نمونه‌هاي كهن قصه‌ها يا قطعه‌هاي داستاني در متون مصري، چيني، سومري باستان و سانسكريت يافت مي‌شود. هر چند در بسياري از آنها هيچ اشاره‌اي به اين نكته نشده است كه قصه‌ها را چه كسي براي چه كساني يا چگونه و چرا مي‌گفته است. داستان گويي نوعي بيان خلاقانه تخيل است كه اين كار به كلمات و كنش‌هاي متقابل با ايجاد تنوع در لحن نيازمند است تا داستاني مهيج و جالب براي شنوندگان ايجاد شود. يك داستان گوي خوب، به شنونده امكان تخيل پردازي داده و حس داستان پردازي او را تحريك خواهد كرد. داستان پردازي مي‌تواند به اشكال مختلفي از جمله: نمايش عروسكي، موسيقي، كمدي و شعر انجام شود. براي تحقق اين مهارت نياز به صبر، پايداري و آزمون و خطا است