برسي جلوه‌هايي از گويش يزدي در پله‌هاي سنگي عبدالحسين جلاليان

برسي جلوه‌هايي از گويش يزدي در پله‌هاي سنگي عبدالحسين جلاليان

زبان را كه در واقع بايد يكي از كهن ترين و پيچيده ترين پديده هاي انساني دانست، به طور قطع تاريخ و پيشينه آن با تاريخ و پيشينه آدمي همراه است؛ از اين روست كه اين پديده هميشه يكي از ابتدايي ترين ضرورت هاي زندگي اجتماعي به شمار مي رفته و بهره گيري از آن پيوسته از ويژگي هاي انسان هاي انديشمند و جامعه گرا محسوب مي شده است ) گودرزي، 1384: 19) زبان شناسان، نيم زبان هاي(لهجه ها) جديد ايراني را به دو دسته باختري و خاوري تقسيم كرده اند كه لهجه يزدي جزء نيم زبان هاي مركزي دسته باختري است كه در بخش باختري فلات ايران تا حدود مرزهاي عراق رواج دارد. نكته قابل ذكر اين است كه در بيشتر نيم زبان هاي مرزي از جمله لهجه يزدي آثار ديرينگي و آميختگي كمتر با زبان عربي ديده مي شود.(ارانسكي، 48:1387)