بررسي ضرورت احداث پتروپالايشگاه، به عنوان عاملي در شكوفايي صنعت پتروشيمي كشور

انفال و ساير ثروت‌هاي عمومي بر طبق اصل چهل و پنجم قانون اساسي در اختيار حكومت اسلامي است كه بايد نسبت به آن‌ها در جهت مصالح عامه عمل نمايد. در اين ميان، منابع نفت و گاز كشور مهم‌ترين اجزاي انفال محسوب مي‌شوند و باتوجه‌به اثرگذاري فراوان آن در حوزه‌هاي اقتصادي و سياسي كشور، استفاده بهينه از اين منابع خدادادي از اهميت ويژه‌اي برخوردار است. اين درحالي است كه خام‌فروشي و استفاده از دلارهاي نفتي در بودجه جاري كشور، ايران را با بحران‌هايي نظير بيماري هلندي، تورم ساختاريافته و گسترش ادراك فساد مواجه كرده است. در صورتي كه ثروت‌هاي عمومي خصوصاً نفت و گاز، مي‌توانند به‌عنوان يك كالاي استراتژيك، به محور توسعه صنعتي كشور تبديل شوند. امري كه لازمه آن، تكميل زنجيره ارزش و توليد محصولات نهايي با ارزش‌افزوده بالاتر است. در اين راستا نتايج حاصل از اين پژوهش نشان مي‌دهد كه صنعت پتروپالايش به عنوان چشم‌اندازي براي آينده صنعت پتروشيمي كشور، سياستي عملياتي در راستاي فاصله گرفتن از راهبرد خام فروشي و خام‌سوزي (به معناي توليد حداكثري سوخت) در كشور است. اما احداث و توسعه پتروپالايشگاه‌ها در كشور، با تعريف طرح‌هاي پتروپالايشي بسيار بزرگ، بلوكه شدن خوراك تخصيصي، فقدان سازوكار اجرايي براي برخورد با طرح‌هاي راكد و فقدان متولي صحيح در عرصه زنجيره ارزش امكان‌پذير نخواهد بود. بلكه تحقق اين مهم در گرو اصلاح و تحول در قواعد و ساختارهاي موجود از جمله در وزارت نفت است.