راهبردهاي حقوقي ايران درباره سازش در دعاوي خانوادگي با تاكيد بر رويكرد پيشگيرانه

در قوانين كشور ايران از ديرباز حل و فصل اختلافات از طريق صلح و سازش مورد تأكيد بوده است. اهميت اين مسئله به قدري براي مقنن ملموس بوده كه اقدام به تشكيل نهادهاي حل اختلاف با هدف برقراري صلح و سازش ميان افراد نموده است. ختم اختلافات، بويژه در دعاوي خانوادگي از طريق صلح و سازش همواره موجبات اقناع وجدان طرفين مصالحه را فراهم مي‌كند؛ چرا كه اين افراد با اراده خود اقدام به سازش نموده و حاكميت اراده در اكثر موارد با شوق دروني همراه خواهد بود. در قوانين ايران، توجه ويژه‌اي به صلح و آشتي به هنگام وقوع اختلافات و دعاوي خانوادگي شده است و اين خود موجب استحكام روابط خانوادگي مي‌گردد و تمام تلاش مقنن بر اين است كه اختلافات زوجين، پيش از صدور رأي دادگاه به صلح و سازش منجر شود. در همين راستا نتايج اين پژوهش نشان مي دهد در دعاوي خانوادگي، سازش مطلوب طرفين است و عموما افراد، روش ميانجيگري را عادلانه تلقي مي كنند؛ حتي در اكثر موارد پس از انعقاد سازش‌نامه، طرفين ديگر به دادگاه مراجعه نمي‌نمايند. اگرچه در قوانين ايران راهبردهاي مناسبي پيش بيني شده است وليكن رويكرد پيشگيرانه جهت حل و فصل دعاوي خانوادگي بسيار كمرنگ مي باشد.