بازشناسي مفاهيم عرفاني انديشه‌هاي مولانا به‌واسطه طراحي تالار موسيقي1

ازجمله بحران‌هايي كه جوامع امروزي با آن مواجه‏است، غفلت از باورها و معاني متعالي است كه ‏اين نسيان سبب سطحي‌نگري و تنزل ارزش‌هاي انساني در جامعه شده ‏است. اين امر مؤيد لزوم احياي معاني و مفاهيم معناگرا در بطن جامعه است تا از اين رهگذر بتوان موجبات ارتقاي فرهنگ و باز به‌كارگيري اين مفاهيم ارزشمند را فراهم كرد. ازآنجايي‌كه ‏معماري عرفاني و معناگرا سبب القاي ارزش‌ها و مفاهيم والا در مخاطبين اثر مي‌شود و با توجه به‏ اينكه ‏امروزه‏موسيقي و فضاهاي مرتبط با آن به عناصري ناگسستني از زندگي افراد مبدل شده‌اند، هدف اين پژوهش بازشناسي مباني عرفاني انديشه‌هاي مولانا به ‏مدد طراحي تالار موسيقي است. ازاين‌رو در اين نوشتار ضمن تبيين مفاهيم موسيقي، معماري و عرفان و نيز تشريح برخي مؤلفه‌هاي عرفاني از ديدگاه‏مولانا، به بررسي ارتباط اين سه‏متغير با يكديگر پرداخته شده‏است. نتيجه به‌دست‌آمده نشان خواهد داد كه‏ارتباطي عميق ميان اين سه وجود دارد و به‏مدد اين هماهنگي مي‌توان به ‏ارائة ‏الگويي براي خلق فضايي معمارانه و ايجاد بستري مناسب براي بازشناخت مفاهيم عرفاني انديشه‌هاي مولانا پرداخت. روش تحقيق در اين پژوهش كيفي؛ توصيف- تحليلي، است و داده‌هاي تحقيق عمدتاً از طريق مطالعات كتابخانه‌اي به‌دست‌آمده ‏است.