بررسي ويژگي هاي اخلاقي هنرمندان و بي هنران در مثنوي معنوي و بوستان

واژۀ هنر علاوه بر معناي تخصصي و اصطلاحي امروزي، در طول ادوار زبان و ادبيات فارسي، معاني مختلفي را در بر داشت و شامل مفاهيم كلي و عامّي چون برتري، فضيلت، انواع كمالات، مزيت، حسن هاي دنيايي و معنوي و... مي شد و با توجه به كاربرد آن در ادبيات حماسي، تعليمي و عرفاني، داراي بار معنايي متفاوتي بوده است. مولوي و سعدي شخص هنرمند را در خصايصي از ديگران برتر مي بينند و عدم وجود اين خصايص را علت بي هنري مي خوانند. در آثار مولوي اين ويژگي ها در رابطه با مسائل معنوي، عرفاني، مذهبي، حكمت و ... است؛ در حالي كه در آثار سعدي بيشتر اين ويژگي ها در رابطه با اجتماع، اخلاق و مسائل تربيتي است. اين مقاله با توجه به مفهوم هنر در ادبيات عرفاني و آثار مولوي و ادبيات تعليمي و آثار سعدي، ويژگي هاي اخلاقي هنرمندان و بي هنران در مثنوي معنوي و بوستان را مورد بررسي قرار داده و سعي كرده است با تحقيق پيرامون كاربرد اين واژه در طول دورۀ ادبيات تعليمي و ادبيات عرفاني و جمع آوري مفاهيم و معاني مورد نظر مولوي و سعدي، تا حد توان ويژگي هاي اخلاقي هنرمندان و بي هنران در مثنوي معنوي و بوستان را بررسي و منظور مولوي و سعدي از ويژگي هاي اخلاقي هنرمندان و بي هنران را ارائه كند.