رمزگان «نور» در انديشه مولانا و شيخ اشراق

نور و ظلمت به شكل (motif) از جايگاه و ظرفيت معنايي بالايي در ادبيات فارسي برخوردار است. نور از چندوجهي‌ترين و بنيادي‌ترين آموزه‌هاي حكيمانة شيخ مقتول و از پر بسامدترين واژگان در اشعار حضرت مولاناست. رمزگان نور و ماهيت حقيقي آن در انديشة والاي اين دو حكيم، بي‌حكمت نمي‌تواند باشد. وجود نورالانوار و مراتب آن‌كه تجلّي‌بخش هستي و كائنات است؛ بازتاب ويژه‌اي در متون و آثار مولوي و سهروردي، به تأسي از آية«الله نور السماوات و الارض» پيدا كرده است. سهروردي كل هستي را نور و ظلمت به‌حساب مي‌آورد و همه موجودات را منشعب از حقيقت نور و آگاهي و معرفت را نتيجه نور مي‌داند. مولانا نيز نور را ملازم انسان كامل مي‌شمارد. اين مقاله به بررسي توصيفي- تحليلي آرا و باورهاي هستي شناسانه و معرفت‌محوري مفهوم مشترك نور در آثار فيلسوف بزرگ، شيخ شهاب‌الدين سهروردي و عارف شاعر، حضرت مولانا مي‌پردازد.