توحيد از ديدگاه مولانا

مولوي هنرمند است، هنرمند نقش آفريني كه اشعارش عموماً دري به سرزمين اسرار الهي مي گشايد مخصوصاً ‌مثنوي شريف او، تفسير باطني و عرفاني از كلام الهي است كه كلام خدا را در اثناي سخنان خويش، به قصد تيمن و تبرك ذكر مي‌كند و سخنان خويش را با آن آيه‌هاي روشن زينت مي دهد، اين اثر كتاب خداشناسي و گنجينه‌اي معنوي است كه به طرز مرموزي انسان را از قعر به اوج مي‌كشاند و وجودش را ارتقا مي‌دهد. مثنوي رودي است كه به اقيانوس حقيقت مي‌پيوندد و آفتاب عالم تاب باري تعالي همواره در آن طالع است، كتاب توحيد است؛ زيرا تمام مسائلي كه در آن مطرح مي‌شود به نوعي به توحيد و يكتاپرستي ختم مي‌شود و يگانگي ذات خدا را فرياد مي‌كند. مولوي زيبايي‌هاي موجود در جهان را ابزاري بسيار ساده و درخور فهم بر يگانگي ذات احديت مي‌داند و اين زيبايي‌ها را بيشتر در وجود انسان مي‌بيند كه تمام ابعاد وجودي او، سـراسر هنر و زيبايي و نقشي بي نظير از نقاشي بي نظير و آيينة تمام نماي هستي ‌است. پژوهش حاضر با روش تحليلي- توصيفي و استفاده از منابع كتابخانه‌اي، ابتدا توحيد و انواع آن را به صورت اجمالي معرفي كرده و سپس اين مباحث را از ديدگاه مولانا مورد بررسي قرار است. نتيجة پژوهش نشان مي دهد كه در اين اثر توحيد در رأس موضوعات ديگر قرار گرفته است و تمام مسائل به نوعي زير مجموعة توحيد و در ساية آن مطرح شده اند؛ زيرا مولوي تنها خداوند را واجب الوجود مي-داند و بقية كائنات در حكم ممكن الوجود و مخلوق حق هستند.