كاركرد ابيات عربي مثنوي در انتقال تجربهء عرفاني مولانا

مولانا در مثنوي از شگردهاي بسياري براي انتقال تجربة عرفاني خود بهره مي‌برد. استفادة گسترده از زبان عربي در كنار زبان فارسي براي بيان معارف اشراقي و شهودي، از جمله شگردهاي خاص مولوي است كه اين تحقيق مي‌كوشد تا با مطالعة كتابخانه‌اي و استفاده از شيوة توصيف و تحليل، به بررسي اين موضوع در جهت توجه به فرم و محتواي مثنوي بپردازد. از آنجا كه زبان عربي از منظر كارآيي‌هاي سبك شناختي، زبان‌شناختي و معرفت‌شناسي صوفيانه در مثنوي كمتر مورد توجه بوده است، اهميت تحقيق حاضر آشكار مي‌شود. نتايج بررسي‌ها نشان مي‌دهد كه استفاده از زبان عربي با اعتقاد مولانا در خصوص روشن‌بودن اين زبان(لسان مبين)، استفاده گسترده از نص قرآني و احاديث نبوي، ناتواني زبان فارسي در جهت انتقال تمامي مفاهيم عرفاني، قابليت بسيار زبان عربي در قصه‌پردازي و نمادآفريني و نيز برجسته‌سازي زباني پيوندي اساسي دارد.