نقش علوم و فناوري‌هاي نوين در حوزه ايمني و پيشگيري از حوادث ناگوار، بحران و سوانح

امروزه در جهان شاهد تغيير و تحولات سريع در محيط پيراموني و شرايط پيچيده پيش‌رو هستيم، سرعت تغيير و عدم قطعيت، فرآيند حركت و تحول از وضع موجود به وضع مطلوب را به فرآيندي سيال تبديل كرده است. ترسيم شرايط مطلوب در حوزه ايمني و پيشگيري از حوادث ناگوار، بحران و سوانح مستلزم داشتن آرمان مشخص، شناخت وضعيت موجود و استفاده از فناوري‌هاي نوين در راستاي انعطاف‌پذيري متناسب با شرايط مطلوب است. مسلماً علوم و فناوري‌هاي نوين داراي عرصه‌هاي مختلفي كه همه اين عرصه‌ها به گونه‌اي در حوزه ايمني و پيشگيري از حوادث و سوانح نقش دارد كه پرداختن به همه آن در قالب يك مقاله نمي‌گنجد لذا تمركز نوشتار بر بررسي نقش يكي از اين عرصه‌هاي علم و فناوري نوين يعني آينده ‌پژوهي قرار گرفته است. آينده ‌پژوهي از جمله علوم و فناوري نوين است كه چشم مردم را نسبت به رويدادها، فرصت‌ها و مخاطرات احتمالي آينده باز نگه مي دارد. از اين رو تبيين مفهوم آينده‌پژوهي، روش‌شناسي و ضرورت توجه به نقش اثرگذار آن در حوزه ايمني و پيشگيري از سوانح حائز اهميت فراواني است كه در اين نوشتار به آن پرداخته شده است. پژوهش مذكور از زمرۀ تحقيقات كيفي است كه از نظر هدف كاربردي و براي گرد آوري اطلاعات، از روش «كتابخانه اي» استفاده شده است. نتايج نشان مي دهد كه بكارگيري روش هاي مختلف آينده‌پژوهي به عنوان يكي عرصه‌هاي علوم و فناوري‌هاي نوين باعث تشخيص هوشمندانۀ فرصت ها و تهديد هاي پيش‌رو شده و از نقش اثرگذاري در حوزه ايمني و پيشگيري از سوانح برخوردار است و به عنوان يكي از عوامل اصلي كسب موفقيت در پيشرفت اسلامي ايراني، در ابعاد و حوزه هاي گوناگون و از جمله حوزه ايمني و پيشگيري از سوانح مطرح است.