بررسي تحليلي اشعارعاشوريي در غزل معاصر (با تكيه بر مجموعه شعر جرس فرياد ميدارد)

Analytical study of Ashuri poems in contemporary sonnet

اثبات ارادت ايرانيان به سيدالشهداء و اهل بيت ايشان، همچون اثبات خورشيد درخشان در ظهر يك روز گرم تابستان است. براي كسي كه عاشق است، ابراز اين ارادت و محبّت در ظرف زمان و مكان نمي گنجد، زيرا نام معشوق و ياد او، پيوسته در روح، روان و زبان عاشق جاري است. از ديرباز شاعران و نويسندگان بيشماري به عشق اهل بيت و سالار شهيدان با زباني ادبي، روايتگر حماسه عاشورا بوده اند و آنچه در اين آثار مهم به نظر مي رسد چگونگي به نظم كشيدن روايت اين حماسه ي تاريخي است. غزليات عاشورايي در مجموعه « جرس فرياد مي دارد»، جويباري جاودانه است كه از سرچشمه هاي ذوق و معرفت شاعران حسيني مي جوشد و بر كتيبه ي هستي نقش مي بندد. در اين پژوهش نويسنده در يك مقدمه و دو گفتار، نقش و جايگاه استعاره را در كلام ادبي را در شعر اين شاعران عاشورايي بازمي نماياند. يافته هاي پژوهش گوياي اين است كه شعر معاصر با تحليل و برداشتي صحيح از حماسه ي حسيني ، توانسته با زباني ادبي جايگاه محتوا را نيز حفظ نمايد و با بياني استعاري نكات ارزنده اي چون مخاطب گرايي، تقدّس گرايي، شعارگرايي، اسطوره گرايي، عشق و... مورد بهره وري شاعر قرار گيرد و هويّت بايسته و شايسته اي از قيام عاشورا در آن ظهور يابد.