بررسي وجوه دستوري در غزليات خواجه حافظ شيرازي

Examining grammatical features in the sonnets of Khwaja Hafez Shirazi

خواجه شمس‌الدّين محمّد بن بهاءالدّين محمّد حافظ شيرازي (۷۲۷ هجري قمري / ۱۳۲۵ ميلادي – ۷۹۲ هجري قمري / ۱۳۹۰ ميلادي) مشهور به لسان‌الْغيب، تَرجمان الاسرار، لسان‌العرَفا و ناظم‌الاولياء، شاعر فارسي‌زبانِ سده هشتم ه‍.ق شيراز است. از اين روي خواجه شمس‌الدين محمدبن بهاءالدّين حافظ شيرازي شاعر بزرگ سدة هشتم (چهاردهم ميلادي) يكي از سخنوران نامي است كه همواره از جهات گوناگون ديوان اشعار او مورد توجّه بوده و اغلب شعرهاي او كه در قالب غزل سروده شده سرآمد خاص و عام است. اشعار حافظ همانطور كه از منظر جنبه‌هاي بلاغي و زيبايي شناختي سرآمد است، از نظر جنبه‌‌هاي دستوري نيز جايگاهي متمايز دارد، از اين رو بررسي جنبه‌هاي دستوري در ديوان او مي‌تواند مرجع اطمينان‌بخشي براي آگاهي بيشتر در حوزه ي دستور زبان فارسي باشد. اين مقاله در يك مقدمه و دو گفتار، با بررسي وجه دستوري امري و اغراض سيزده گانه وجه امري، در غزليات وي مي‌كوشد به واكاوي ديدگاه او در اين وجه بپردازد.