مضامين مشترك عشق در اشعار نزار قباني و حسين منزوي

A comparative study of love themes in the works hossen monzavi and nazar gabbany

عشق به زن از متعالي ترين احساس مشترك روح انسان هاست كه به عنوان يكي از مضامين جاويدان شعري در ادبيات تمام ملل جهان و در هميشه ي روزگاران حضور داشته است . نميتوان ادبيات و شعر را بدون حضور زن تصور كرد چرا كه اگر اين مضمون والا از شعر و ادبيات كنار گذاشته شد چيزي جز توصيف و تحليل هاي صرف تاريخي و اجتماعي و سياسي و عاميانه چيز ديگري از ادبيات بر جا نمي ماند . شاعري را نمي توان پيدا كرد كه در اشعار خود به نحوي به بحث زن نپرداخته باشد و در مورد عشق زن قلم سرايي نكرده باشد . هر چند كيفيت و كميت پرداخت شاعران به زن و عشق او متفاوت بوده ولي در كل مقوله ي زن در هر زمان و تاريخ يكي از مباحث اصلي شعر شاعران بوده است . در اين مقاله خصوصيات و ويژگي هاي بارز زن در اشعار نزار قباني نامي ترين و پرنفوذ ترين شاعر معاصر عرب و حسين منزوي از بزرگترين شعراي معاصر ايران زمين به تصوير كشيده شده است . با بررسي تطبيقي و مقايسه اي اين دو شاعر تفاوت و شباهت و كيفيت و كميت هاي اشعار آن به ديد افكار عمومي از سلايق مختلف گذاشته شده است . اين مطالعه و مقايسه به روش تطبيقي و به شيوه اسنادي كتابخانه اي انجام شده است و شعر هاي اين دو شاعر بزرگ ايراني و سوري در موردعشق و زن مورد مطالعه و بررسي قرار گرفته و به جايگاه و خواستگاه و علل و عوامل پيدايش آن اشاره شده است است . زبان هنر يكي از بهترين زبان ها براي بيان عشق است. هنرمندان و بالاخص شاعران نيز در طول تاريخ از عشق بسيار دم زده و آثار شكوهمندي را آفريده اند. عشق را به دو نوع مجازي و حقيقي مي توان تقسيم كرد كه عشق مجازي يا همان عشق زميني، بيشتر مورد توجه شاعران بوده است. اما به نظر نمي رسد بروز و ظهور اين عشق در تمام آثار هنري يكسان باشد. چنانچه با بررسي تطبيقي اشعار عاشقانه ي نزار قباني و حسين منزوي از منظرهاي مختلفي چون صيغه ي اقليم، موقعيت هاي سياسي و اجتماعي، گستره ي فرهنگي و نوع عشق ورزي مشاهده شد، گاهي فاصله ي بسياري در ابراز عشق از وجود دارد. براي مثال نزار قباني عشق را با مسائل سياسي در هم مي آميزد و رنگ و لعابي جهاني به آن مي زند، در حالي عشق از زبان منزوي حالتي شخصي و درون مرزي دارد