اثربخشي آموزش حل مسئله بر نشاط ذهني و بهزيستي روان‌شناختي فرزندان طلاق

هدف اين پژوهش بررسي اثربخشي آموزش حل‌مسئله بر نشاط ذهني و بهزيستي روان‌شناختي فرزندان طلاق است. روش پژوهش حاضر نيمه ‌آزمايشي با پيش ‌آزمون و پس ‌آزمون با گروه كنترل است. جامعه‌ي آماري شامل كليه‌ دانش‌آموزان دختر مقطع متوسطه اول شهرستان هرسين در سال‌تحصيلي 1402-1401 است. آزمودني‌ها شامل 30 نفر است كه به شيوه‌ي نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و به صورت تصادفي در گروه‌‌هاي آزمايش (15) و كنترل (15) جايگزين شدند. براي آزمودني‌هاي گروه آزمايش جلسات گروهي آموزش حل مسئله در طي 10 جلسه برگزار شد. براي گردآوري داده‌ها از پرسش‌نامه‌هاي نشاط ذهني و بهزيستي روان‌شناختي استفاده شد. تجزيه و تحليل داده‌ها با آمار توصيفي( ميانگين و انحراف معيار) و آمار استنباطي (تحليل كوواريانس) و به كمك نرم‌افزار SPSS-24 انجام شد. يافته‌هاي تحليل كواريانس نشان‌دهنده تأثير آموزش حل مسئله بر نشاط ذهني و بهزيستي روان‌شناختي در گروه آزمايش بود . مي‌توان نتيجه گرفت كه از آموزش حل مسئله در جهت حل مشكلات فرزندان طلاق و ارتقاء بهزيستي آنها مي‌توان استفاده كرد.