مروري بر مدارهاي مجتمع توان پايين در شبكه‌هاي هوشمند

تقاضاي روزافزون مصرف كننده براي نرخ داده بالا و ارتباطات سريع تر در وسايل الكترونيكي بي سيم قابل حمل، در دهه گذشته الزامات جديدي را به استانداردهاي بي سيم تحميل كرده است. مفهوم شبكه هوشمند، يكپارچه سازي دستگاه‌هاي مصرف كننده، شبكه‌هاي محلي و حسگرها را در يك سيستم واحد فراهم مي‌سازد كه باعث افزايش كارايي انرژي، كنترل و بهره وري براي كاربران مي‌شود. هر دستگاهي كه به شبكه هوشمند متصل مي‌شود، به دليل نيازهاي مختلف نرخ داده، پهناي باند يا مصرف توان، داراي نيازهاي ارتباطي متفاوتي است. براي پوشش نيازهاي مختلف در يك محيط هوشمند، استانداردهاي جديدي براي تطبيق ويژگي‌هاي هر روش ارتباطي توسعه يافته است. طراحي و ساخت مدارهاي مجتمع آنالوگ و ديجيتال با توجه به نياز بشر به دستگاه‌هاي با سرعت بالا و توان پايين، با چالش‌هايي مواجه است. به خصوص در صنعت شبكه‌هاي هوشمند، نياز به مدارهايي با مصرف توان پايين به شدت احساس مي‌گردد و مي‌توان ادعا نمود يكي از چالش‌هاي اساسي براي سازندگان قطعات و طراحان، كاهش توان مصرفي مي‌باشد. در اين مقاله با اين ديدگاه، سعي شده است تا مفاهيم مدارهاي مجتمع توان پايين در شبكه‌هاي هوشمند در تكنولوژي‌هاي مختلف مورد بررسي قرار گيرد.