شناسايي معنا و ارتباط فرهنگي در طومار هفت لشكر به مثابه يك ساختار نمايشي

اين جستار در صدد واكاويي و شناسايي معنا و ارتباط فرهنگي است، كه قرن هاي متمادي مردم ايران با روايت هاي نقالان برقرار كرده اند. اهداف اين پژوهش دستيابي به شناسايي توليد نشانه و معنا هاي جديد در ساختار طومار هفت لشكر است. هفت لشكر مجموعه ايي از روايات هاي كهن حماسي ايران است كه بر اساس ادبيات شفاهي ايران در حوزه نقالي به تاريخ 1292 هجري قمري در قالب طومار مكتوب شده است. براي دست يابي به اهداف اين پژوهش به شيوه ي توصيفي تحليلي از نوع بنيادي اقدام به گردآوري اطلاعات مكتوب شده است. داده ها بر اساس دو محور همنشيني و جانشيني مورد تحليل و بررسي قرار گرفته است. ساختار طومار هفت لشكر به عنوان يك نظام مستقل روايي، حامل روايت هايي است كه همنشين شدن اين روايت ها در كنار يكديگر يك كلان روايت را شكل مي دهد. دربحث محورهمنشيني روايت ها، شاهد توليد نشانه هويت، ايراني- اسلامي هستيم. در بحث جانشيني بر اساس مولفه حضورعناصر اسلامي وغياب عناصر زردشتي اين معنا شكل مي گيرد كه دراذهان راويان تاريخ شفاهي پادشاهي حماسي ايران، همواره يك تاريخ يكپارچه اسلامي بوده است و تاريخ ايران به دو دوره ي پيش و پس از اسلام منفك نشده است در نتيجه راويان بازتاب دهنده ي هويت فرهنگي شيعه ايران زمين هستند كه اين امر موجب شده است در اين روايت ها تاريخ ايران زمين به عنوان يك سرزمين اسلامي- شيعه از ديگر كشورهاي اسلامي عرب متمايز شود.