ارائه چارچوبي براي دستيابي به فولاد سبز با رويكرد سياست‌گذار و توليدكننده

فولاد سبز به‌عنوان راهكاري پايدار و كم‌كربن در صنعت فولاد، مورد توجه قرار گرفته است. اين مقاله به بررسي مزايا و چالش‌هاي گذار به فولاد سبز در ايران با استفاده از هيدروژن سبز و منابع انرژي تجديدپذير مي‌پردازد. بدين منظور با بررسي ادبيات موضوع و ترازيابي كشورهاي داراي صنعت فولاد، و همچنين با بهره گيري از نظر خبرگان در قالب مصاحبه و پرسش نامه موضوع مورد مطالعه قرار گرفته است. نتايج بررسي ادبيات نشان مي‌دهد كه ايران داراي بالاترين پتانسيل (كمترين هزينه) براي توليد فولاد سبز در ميان كشورهاي پيشرو است. اما، اين گذار با چالش‌هاي متعددي ازجمله نياز به سرمايه‌گذاري اوليه قابل‌توجه، مشكلات زيرساختي، عدم قطعيت در فناوري و عدم تعامل در زنجيره تأمين روبه‌رو است. همچنين، تغييرات قوانين مربوط به كربن، افزايش تقاضا براي فولاد سبز، احتمال كاهش يارانه‌هاي حامل‌هاي انرژي تجديدناپذير و حمايت‌هاي استراتژيك سياست‌گذاران، نيز به‌عنوان محرك‌هاي اين گذار به شمار مي‌روند. در ادامه نتايج، با الهام گيري از رويكرد سه مرحله‌اي انجمن جهاني فولاد، چارچوبي بر اساس نظر خبرگان به منظور در تسهيل و تسريع گذار ارائه شده است. در اين چارچوب، سياست‌گذاري جامع و مؤثر به منظور عبور از آينده‌ي پر چالشي كه صنعت فولاد ايران در پيش رو دارد، پيشنهاد شده است كه بر اساس آن ايران مي‌تواند به‌عنوان يك بازيگر كليدي در بازار جهاني فولاد سبز حضور موثري داشته باشد و همچنان به حفاظت از محيط‌زيست اهميت بدهد.