تحليل كاركرد لذت هاي مادي و معنوي در تأمين شادكامي انسان در سبك زندگي اسلامي

a

لذّت، عامل اصلى تحقّق نشاط و شادكامي است. از آنجا كه انسان، موجودى دو بُعدى است و مركّب از بُعد مادى و معنوى است، لذا نشاط او نيز دو بُعدى مي باشد و لذّتى هم كه تأمين كننده ي آن نشاط است دو بُعدى است و مي بايست لذّت‏هاى مادى و معنوى انسان را تأمين نمود تا نشاط در وجود او محقق گردد. در روايات اهل بيت عصمت و طهارت )عليهم السلام( از موارد متعددي به عنوان عوامل نشاط انسان ياد شده است كه هر كدام يكي از ابعاد وجودي انسان را پوشش مي دهد و نشاط آنها را تأمين مي نمايد، در اين مقاله به بيان برخي مصاديق لذت هاي مادي و معنوي از منظر روايات اهل بيت )عليهم السلام( به عنوان عوامل اختياري شادكامي پرداخته مي شود. و عوامل غير اختياري شادكامي تحقيق مستقلي مي طلبد. لذّت تحرك و ورزش‏، لذّت لامسه‏، لذت بينايي، لذّتِ خوردن و آشاميدن‏، لذّت جنسى، لذّت پاكيزگى،‏ لذّت ارتباط با ديگر انسان ها، لذّت بوى خوش‏، لذّت شوخى‏ با ديگران، لذّت خنديدن و‏ لذت خريدن هديه‏ از جمله لذائذ مادي است چنانچه انس با خدا، دوستي با او، يادكَرد خدا، باور به خدا، مناجات با خداوند متعال، قرآن و نماز خواندن‏ از جمله لذت هاي معنوي است كه در روايات اهل بيت(عليهم السلام) به آنها اشاره شده است كه از عوامل شادكامي محسوب مي گردند.