چالش‌هاي آموزش مجازي مناطق كم برخوردار در دوره بيماري COVID-19: جستاري روايت‌پژوهانه

ويروس كرونا از دسامبر سال (2019) در سراسر دنيا به‌تدريج شيوع پيدا كرد و به‌عنوان تهديدي جدي براي سلامت زندگي ميليون‌ها انسان در سراسر جهان شناخته شد (گارفين و همكاران 2020). نظام‌هاي تعليم و تربيت جهان نيز همچون ساير بخش‌ها، از تأثيرات منفي اين بيماري در امان نبوده‌اند. آندري آزولايالز دبير كل يونسكو هشدار داد كه مقياس جهاني و سرعت اختلال آموزشي به دليل ويروس كرونا بي‌نظير است و در صورت طولاني شدن، مي‌تواند حق آموزش را تهديد كند (اونيما و همكاران، 2020). به دنبال اين همه‌گيري در اكثر كشورهاي دنيا، آموزش حضوري در مدارس تعطيل گشت و جاي خود را به آموزش مجازي داد. امروزه بيش از هر زمان ديگري تكنولوژي آموزشي در آموزش و پيوند دادن دانش‌آموزان به فرصت‌هاي جديد يادگيري، نقش ايفا مي‌كند (زنگنه، 1394). برگزاري آموزش به‌صورت مجازي نيازمند زيرساخت‌هاي اساسي از قبيل زيرساخت‌هاي سازماني، تكنولوژيكي و مخابراتي، سخت‌افزاري و نرم‌افزاري، فرهنگي و ... مي‌باشد (برزگر و همكاران، 1391؛ سعدي و همكاران، 1395؛ باقري مجد و صدقي بوكاني، 1396). درحالي‌كه اين زيرساخت‌ها در مناطق كم برخوردار و محروم كشور در وضع بسيار نامطلوبي قرار دارد، لذا مشكلات ناشي از تعطيلي مدارس و اجراي آموزش به‌صورت مجازي در اين مناطق، بسيار حادتر از مناطق برخوردار شهري بوده است. ازاين‌رو، پژوهش حاضر به دنبال پاسخ به اين پرسش كه معلمان اين مناطق با چه چالش‌ها و مشكلاتي در آموزش مجازي مواجه بوده‌اند و چه راهكارهايي جهت مقابله با آن‌ها اتخاذ كرده‌اند، صورت پذيرفته است.