شكل و ساختار حكومت ديني در عصر غيبت: تبيين مباني، ماهيت و پيامد

شيوه حكمراني نظام جمهوري اسلامي داراي ابعاد، مولفه، شاخص‏ها و ساختارهايي است كه با پيروزي انقلاب اسلامي ايران همگام با استقرار نظام سياسي در ايران شكل گرفت. برپايي حكمراني اسلامي بر پايه دين و با مقبوليت مردمي «مردم پايه» مورد توجه و تاكيد بنيانگذار انقلاب بوده است؛ امام خميني با تاكيد بر توانايي دين در تاسيس حكومت اسلامي، «اسلام سياسي» را طرح كردند. در دوره حيات بنيانگذار انقلاب و پس رحلت امام خميني(ره) در دوره رهبري آيت الله خامنه‏اي حكمراني اسلامي مورد توجه قرار گرفت، با حمايت انقلاب اسلامي از ساير جوامع به خصوص در زمينه الگوي حكمراني اسلامي به خصوص در گام اول انقلاب اسلامي موفقيت هايي را در اين زمينه داشته است كه مصاديق آن بررسي شده است. آنچه در زمينه الگوي حكمراني مطرح شد از اصول ذاتي انقلاب است. بررسي مدل حكمراني جمهوري اسلامي موضوع و محور اصلي اين مقاله است؛ كه با اين وصف، سوال مطروحه اين است كه ماهيت حكمراني مدنظر انقلاب اسلامي چيست و چگونه در جوامع اسلامي تاثير گذاشته است؟ نوشتار حاضر به روش توصيفي تحليلي در صدد تبيين آن بوده و يافته‏هاي مقاله بيانگر اين است كه حكمراني ديني الگوي برآمده از ماهيت انقلاب است كه، منطبق مباني معرفت شناختي و ساختار سياسي آن بوده و در جهان اسلام نيز به علت حمايت از نقش مردم در جهان اسلام و به خصوص در خيزش‏هاي مردمي داراي راهبرد واحد بوده است.