كاربرد نمادين اعداد در فرش دستباف

فرش دستباف از جمله هنرهايي است كه حاوي مفاهيم ارزشمندي از گذشته تا به امروز است. اين اثر كه بواسطۀ طراحان و بافندگان شكل گرفته، بر ظهور مفاهيم فرهنگي و آئيني دلالت دارد و زاييده ذهن هنرمند است. نقش مايه ها عمدتا متاثر از آموزه هاي ديني، فرهنگي و رسوم حاكم بر جامعه هستند كه بر تار و پود فرش نقش بستند. بخش عظيمي از تصاوير و علايمي كه در نقوش قالي وجود دارد داراي ويژگي هاي نمادين مي باشند و مي توان گفت اجزاء قالي مانند لچك، ترنج، حاشيه، اشكال و نگاره ها، رنگ و... همه نمادي از جهان بيرون مي باشد كه در قالب دنيايي كوچك و انتزاعي شكل گرفته است. اعداد از موضوعاتي است كه ريشه ژرف در تمام مذاهب و سنت ها و فرهنگ هاي اين سرزمين دارد و داراي دو كاربرد كمي و كيفي ميباشد. كاربرد كيفي آن از ديرباز در هنر رواج داشته كه به بررسي آن در فرش دستباف ايراني مي پردازيم. اين مقاله با رويكرد بررسي يافته هاي بدست آمده در رابطه با حضور اعداد نمادين در فرش به روش توصيفي انجام شده و شيوه جمع آوري اطلاعات به صورت كتابخانه اي انجام گرفته است. نتايج نشان مي دهد كه اعدادي مانند، يك، سه، چهار، پنج، شش، هفت و هشت در آرايه ها و طرح هاي فرش مشاهده شده، به طوري كه سامانبندي طرح ها بر پايه مفهوم نمادين اين اعداد شكل گرفته است.