امتحان و ابتلا در بستر حوادث تكويني و تشريعي از منظر قرآن و سنت

قوانين لا يتغير و ثابت در عالم خلقت كه همه انسانها را در رسيدن به رشد و تعالي هدايت مي كنند در آيات قرآن به امتحان و گاهي به ابتلا معروفند، با سنت امتحان و ابتلا استعداد هاي بالقوه و ذاتي انسان فرصت بروز و فعليت مي يابند و قاعده لطف و هدايت براي انسان معنا مي گردد. اهميت و ضرورت سنت امتحان تا آنجاست كه او مرا از غفلت به بيداري و از جاهليت به علم و از عصيان به عبوديت سوق مي دهد. هدف از اين سنت در قاموس تكوين الهي يادآوري نظام احسن است كه عمل احسن مي طلبد و در ازاي آن به رحمت خالق متعال كه هدف خلقت است را به انسان ارزاني مي دارد. از داده هاي حيات دنيوي و نظام باطني وجود آنچه حاصل مي شود امتحان خداوند براي توجه دادن انسان به نعمات خداوندي و استفاده از استعدادهاي بالقوه براي ارزشمند و قيمتي كردن وجود و زندگي خويش است. اين مقاله با روش توصيفي و تحليلي و استفاده از منابع كتابخانه اي سعي در بازيابي و اكتشاف آيات و روايات متقن در بيان امتحان و ابتلا در بستر حوادث تكويني و تشريعي است. و براي اين منظور از مجموعه تفاسير قرآن و سنت نبوي و معصومين استمداد خواهد طلبيد.