بررسي علت ناكامي انقلاب مشروطه در تحقق توسعه سياسي از منظر نهادگرايي هانتينگتون

اين مقاله در پي آن است از منظر نهادگرايي به تبيين ناكامي توسعه سياسي در ايران از 1285تا 1299 بپردازد. مهمترين استدلال مقاله حاضر اين است كه مشاركت غير نهادند عامل اصلي ناكامي توسعه سياسي در ايران پس از مشروطه است. مشاركت غيرنهادمندكه باعث قطبي شدن و تشنج شديد فضاي سياسي شد، محصول رشد سريع نيروهاي جامعه مدني و ميراث ساخت سياسي انحصارگرا بود. نويسنده معتقد است نظريه نهادگرايي ساموئل هانتينگتون در تركيب با نظريه فرهنگ مدني آلموند و وربا از قابليت بالايي براي تببيين مسئله اين تحقيق برخوردار است لذا سعي شده است با كاربست آن به عنوان چارچوب نظري به تحقيق سامان داده شود.