حقوق تطبيقي ناظر بر مخاطبان خاص تبليغات تجاري

رسانه‌هاي جمعي همچون تلويزيون، امروزه در دنياي شبكه‌اي و حتي خالي از واقعيت فضاي مجازي، در قياس با ديگر ابزارهاي اطلاع‌رسان سنتي، همچنان معيار است و نقشي اساسي براي مخاطب و خاصه توده عام دارد. همين رسانه منبع درآمدي مي‌خواهد كه عمدتا حول تبليغات تجاري مي‌چرخد كه به مراتب در بطن و تودرتوي برنامه‌هاي اين وسيله ارتباط‌جمعي جا خوش مي‌كند. تلويزيون مخاطباني دارد اكثرا فعال و گاه منفعل كه بسيار متاثر از تبليغات هستند. دسته‌اي مثل گروه كودك و حتي زن هميشه مصرف‌كننده تبليغات نيستند بلكه بازيگر آيتم‌هاي تجاري هم مي‌شوند. يعني فراگردي پيرامون رسانه و گروه‌هاي خاص كه هم از تبليغات رسانه‌اي و حتي فريبنده تغذيه مي‌شوند و هم ممكن است اين رسانه آنان را جزئي از زرق و برق تجاري‌‌اش قرار دهد تا مخاطب را وادار و اقناع به مصرف كالا و خدمات سازد. اين مقاله در دايره مفهومي تبليغات تجاري، متمركز بر اين مخاطبان خاص شده تا مساله را نه فقط با دسته‌بندي حقوق مخاطب، بلكه از زاويه قانوني بررسي كند. اين مقاله در مطالعه‌اي تطبيقي با روش توصيفي-تحليلي نشان مي‌دهد سيماي ج.ا.ا و كشورهاي صاحب حقوق تبليغات، چه مفاد قانوني را بر شكل و نيز كيفيت تبليغات حاكم بر كودكان و زنان در دست اجرا دارند. اينگونه نتيجه مي‌گيرد كه تلويزيون ايران شايد متون كلي و آئين‌نامه‌اي را بر تبليغاتش حاكم ببيند اما خلأ جدي قانوني خصوصا در مورد مخاطب كودك و زنان در آن محسوس است تا جايي‌كه راه گريز را براي صاحبان تبليغات و خود رسانه باز گذاشته است.