باز نمود انسان در نقوش قبل و بعد از اسلام

در تاريخ هنر ايران به آثاري متعدد در مضمون‌هاي حماسي، تغزلي، عرفاني و اخلاقي بر‌مي‌خوريم. ‌اين آثار عموما به توصيف «انسان نوعي» پرداخته‌اند و نوعي پيوستگي دروني را در تحولات تاريخي نقش مايه‌هاي ايران به وجود آورده‌اند. پژوهش حاضر با اتخاذ روش علمي پژوهش مي‌باشد. در مقايسه نمونه‌هاي تصويري بازمانده از ادوار قبل و بعد از ظهور اسلام به شباهت‌هاي آشكار بر‌مي‌خوريم. به نظر مي‌رسد كه اين نقش مايه‌ها بر طبق يك الگوي معين شكل گرفته‌اند، هر چند سليقه‌ها و خواست‌هاي بسيار متفاوتي را منعكس مي‌كنند. در واقع همانندي آن ها علاوه بر استمرار طولاني سنت‌هاي هنري وجود نوعي عرفان در زندگي هنرمندان ايراني در ادوار گوناگون تاريخ است كه يك فصل مشترك را در همه اين آثار بوجود آورده است.