بررسي تاثير شرط صحيح و فاسد بر عقد در حقوق ايران و حقوق ساير كشورها

شروط ضمن عقد به دو دسته كليه شروط صحيح و فاسد تقسيم مي‌شوند. شروط فاسد نيز به دو نوع مبطل و غير مبطل منقسم مي‌گردند. شروط ضمن عقد در حقوق ايران شامل شرط صفت، فعل و نتيجه مي‌باشد. اين تقسيم بندي ملهم از متون فقهي است و در برخي از نظام هاي حقوقي مانند فرانسه و انگلستان مشابه اين اقسام شروط البته با كمي تسامح مشاهده مي‌شود. به نظر مي‌رسد براي صحت يك شرط كافي است كه ويژگي‌هايي كه منتهي به بطلان آن مي‌شود در آن وجود نداشته باشد. و غير از شروط باطلي كه قانونگذار مدني ذكر نموده اگر شرطي ضمن عقد گنجانده شود به دليل شمول اصل آزادي قراردادها نافذ و معتبر باشد. وقتي شرطي در ضمن يك قرارداد آورده مي‌شود براي اعتبار و صحت آن لازم است خصوصياتي كه در قانون آمده است را داشته باشد. حقوق مدني ايران از اين مسئله غافل نمانده و فصل مخصوصي را بدان اختصاص داده است. تطبيق اين موضوع با حقوق خارجي نيز در راس اين مقاله است. فايده اين كار علاوه بر آشنايي با قواعد و مقررات مربوط به شروط ضمن العقد در حقوق خارجي، از اين جهت كه منتهي به دست يابي به عمق وسعت ديد نسبت به قوانين كشورها و در نتيجه قياس مشابهت ها و وجوه افتراق آن مي‌گردد. بنابراين ابتدا به بيان معناي شرط در نظام حقوق داخلي و خارجي پرداخته، سپس بعد از بيان انواع و اقسام شروط ضمن عقد، به بررسي تاثير شرط صحيح و فاسد بر عقد در حقوق ايران و حقوق ساير كشورها پرداخته‌ايم.