ضمانت جبران خسارت حداقلي در قانون بيمه

جبران خسارت به عنوان يكي از اساسي‌ترين اصول در قرارداد بيمه نقش موضوعي دارد و همچنين دامنه موضوعي وسيع تري نسبت به مفهوم خسارت در مسئوليت مدني دارد. بر اساس اين اصل، بيمه گر موظف است خسارت وارده به اموال بيمه شده در بيمه اموال و به اشخاص در بيمه مسئوليت در اثر حادثه بيمه شده را جبران كند. البته كه براي اين جبران خسارت بايد ضمانت اجرايي نيز وجود داشته باشد. با توجه به اهميت ضمانت جبران خسارت پژوهش حاضر با استفاده از روش توصيفي تحليلي به بررسي ضمانت جبران خسارت حداقلي در قانون بيمه پرداخته است. يافته‌ها حاكي از اين است كه جبران خسارت بايد زيانديده را در موقعيتي قرار دهد كه قبل از حادثه در آن بوده است. در واقع بر اساس اصل جبران خسارت، خسارت بايد به طور كامل و مطلوب جبران شود كه به بعد مثبت نيز معروف است. اين اصل يكي از اصول اوليه قراردادهاي بيمه خسارت مي‌باشد كه در اجراي آن بيمه گذاران موظفند خسارت واقعي و ارزيابي شدۀ زيان ديدگان را طبق شرايط و ضوابط بيمه نامه صادره تا سقف جبران نمايند. در رابطه با ضمانت جبران خسارت مي توان گفت كه توجه قانون به تعهد متعهد به فعل ثالث خود ضمانت بوده و اگر ثالث فعل موعود را انجام دهد، تعهد متعهد به فعل ثالث پايان مي پذيرد، زيرا در اين صورت او به عهد خود وفا كرده است.