گرايش به بهره گيري از اسطوره به مثابه زندگي پيش از دانش، با نگاهي به ادبيات معاصر ايراني و فرانسوي

اسـطوره هـا نماد زنـدگي در دوران پـيش از دانـش مي باشند. در تمامي تمدنهاي اسطوره اي، موجودات، گياهان، انسانها و يا خداياني با نيروهاي مافوق طبيعي، مراسم و آيينهاي خاص وجود دارد. در ادب فارسي اسطوره پردازي بيشتر در شعر معاصر نمايان مي شود. نويسندگان معاصر فرانسه نيز بيشتر به بازخواني اسطوره هـاي يونـاني در تئاتر پرداخته اند. ما در اين مقاله با اشاره به وييژگيهاي مشترك اساطير نشان خواهيم داد كه اين نويسندگان با مدد اساطير، شكوه يك دنياي خاموش را دوباره بيدار ساخته و با برجسته نشان دادن ويژگيهاي اخلاقي و معنوي انسـان اسطوره اي مشكلات انسان معاصر را به تصوير مي كشند و به دنبال راه چاره مي گردند.