الگوي بهره‌وري از فضاي مجازي با محوريت قرآن كريم و روايات

امروزه فضاي مجازي يكي از اجزاء جدايي ناپذير زندگي ها شده است. بعضا اثرگذاري اين فضا بر محيط خانواده، بيشتر از تأثيرات فضاي حقيقي ارزيابي مي شود. آسيب هاي ناشي از اين ميهمان ناخوانده، قابل انكار نيست، همان طور كه فوائد جاري در اين بستر نيز قابل چشم پوشي نيست. اما آيا مي توان با ارائه الگوي ديني مناسب به خانواده ها، مسيري ايمن و سالم در بهره وري از اين فضا ترسيم نمود؟ در صورت تنظيم و ارائه ي پاسخ شايسته به اين سؤال، مي توان گام هاي مؤثري در جهت تقويت بنيان هاي خانواده و سپس تحكيم فرهنگي جامعه برداشت، و اگر چنين الگويي به جامعه ارائه نشود، پيامدهاي مخرب فضاي مجازي، امنيت ديني فرهنگي جامعه را تهديد خواهد نمود. اين پژوهش درصدد آن است تا با روش تحليلي-تبييني و با بهره گيري از مستندات كتابخانه اي به اين سؤال پاسخ دهد كه با توجه به منابع ديني، چنين الگويي چگونه قابل ترسيم خواهد بود؟ از جمله يافته هاي اين پژوهش آن است كه رعايت نُه مؤلفه ي ديني در تعامل با فضاي مجازي، ما را در تهيه يك الگوي موفق، ياري خواهد رساند. اين نه مؤله عبارتند از: تناسب فرهنگي، نياز، سن، جنسيت، زمان، ميزان اطلاعات تخصصي، ميزان اطلاعات عمومي، نقش خانوادگي، و نقش اجتماعي.