نقش فضاي مجازي در تربيت دينيِ نوجوانان و مأنوس نمودن آنها با مسجد

مسجد نقش موثّري در مأنوس نمودن كودكان با مفاهيم و آموزه هاي ديني دارد. امروز در زمانه ي پساكرونا، به جهت لزوم رعايت فاصله اجتماعي ممكن است حضور فيزيكي خانواده ها و فرزندانشان در مسجد كمتر شده باشد. از اين رو، بايد از ظرفيت فضاي مجازي در مأنوس نمودن نوجوانان با مسجد بهره برد. اين مقاله تلاش دارد تا ضمن تبيين سازوكارها و ظرفيت هاي مسجد در فضاي مجازي، نقش مسجد مجازي در تربيت نوجوان را بر مبناي برخي اصول تربيتيِ مهم در تربيت ديني، مورد بررسي قرار دهد. روش مقاله، در تبيين محتوي، تحليلي و در مراجعه با آراء، استنادي خواهد بود. يافته هاي پژوهشي اين نوشتار حاكي است كه با بهره مندي از فضاي مجازي، مي توان ضمن بكارگيريِ شيوه هاي نوينِ تبليغي، با تعداد بي شماري از مخاطبان، بدون محدوديتهاي جغرافيايي و زماني، ارتباطي دو سويه برقرار نمود. با استفادۀ درست از اين بستر، مي توان جوانان و نوجواناني كه اغلب فرصت هاي خود را با سرگرمي در فضاي مجازي مي گذرانند را با مولّفه هاي اصيل ديني آشنا و تربيت نمود. بكارگيريِ سازوكارهاي مسجد و مسئوليت هاي آن در فضاي مجازي و عرصۀ سايبر، نظير منبر مجازي، شبكه هاي اجتماعي، مراسم وبيناري، و بازي هاي رايانه اي با استفاده از محتواي درست و مستند، بستر مناسب براي الگوسازي و هدايت فرهنگي، هنري، آموزشي و اجتماعي كودكان و نوجوانان را فراهم نموده و در رشد تربيتي آنها تاثيرگذار است.