مقايسه چهار روش ،FSM و MPSIAC و EPM ، ntErO براي تعيين رسوبدهي حوزه آبخيز گچان ايلام

فرسایش خاك همیشه یكی از معضلات پیشروی دستیابی به توسعه كشاورزی و منابع طبیعی است. از این رو جهت احیاا و توساعه پایادار اراضی بویژه در قالب طرحهای حفاظت خاك و آبخیزداری، آگاهی از وضعیت رسوب گذاری در حوزههای آبخیز یكی از اقدامات اساسی برای برنامهریزیهای مورد نظر میباشد. به منظور ارزیابی مدل ،EPM های برآورد فرسایش و رسوب چهاار رو تجربای بارآورد رساوب شاام I و FSM ،MPSIAC انتخاب و در حوزه آبخیز گچان واقع در استان ایلام، ارزیابی و مقایسه شد. با توجه به مطالعاات انجاام شاده در ntErO حوزههای مجاور به دلی شیب زیاد حوزه و میزان بار ، رسوب حوزه نسبتاً زیاد میباشد. نتایج حاص از مدلهای تجربی بسیار نزدیك باه عام بیشترین میزان فاكتورهای ماثرر بار رساوب 9 با دخالت دادن MPSIAC هم مشاهده شد اما با توجه به اینكه مدل گاذاری را در نظار میگیرد، میتواند مدل مناسب تری برای حوزه مورد نظر باشد.