تبيين رابطه ي سرمايه اجتماعي و گرايش به كارآفريني (مورد مطالعه: پارك علم و فناوري دانشگاه تهران)

در دنياي رقابتي امروزي بقاي شركت ها مستلزم توجه آن ها به مقوله هاي كارآفريني و نوآوري است. محيط كسب و كار امروز بسيار پوياست. كوتاهي كردن در اين امر باعث كاهش رقابت پذيري خواهد شد. اين واقعيت علاقه مديران و محققان علوم مديريتي را به تئوري سرمايه اجتماعي بعنوان عامل كليدي و بالقوه موثر در ارتقاء سطح عملكرد سازمان و خلق مزيت رقابتي جلب كرده است. پژوهش حاضر نيز به بررسي رابطه بين سرمايه اجتماعي و ابعاد آن (ساختاري، رابطه اي و شناختي) با گرايش به كارآفريني و همچنين تعيين سهم نسبي هر يك از اين ابعاد در پيش بيني گرايش به كارآفريني پرداخته است. روش پژوهش از نوع توصيفي- همبستگي بوده و جامعه آماري شامل كليه كاركنان پارك علم و فناوري دانشگاه تهران مي باشد، به منظور گردآوري داده ها از دو پرسشنامه: 1) پرسشنامه محقق ساخته سرمايه اجتماعي و 2) پرسشنامه محقق ساخته كارآفريني استفاده شد. براي تجزيه و تحليل داده ها از روش هاي آمار توصيفي و استنباطي: تحليل همبستگي و تحليل رگرسيون گام به گام استفاده گرديد. نتايج حاصل از تجزيه و تحليل داده ها نشان داد كه: بين سرمايه اجتماعي و ابعاد آن با گرايش به كارآفريني در سازمان رابطه مثبت و معناداري وجود دارد، همچنين بعد رابطه اي سرمايه اجتماعي گرايش به كارآفريني را پيش بيني مي نمايند و ابعاد شناختي و ساختاري سرمايه اجتماعي نمي تواند پيش بيني كننده مناسبي براي گرايش به كارآفريني در سازمان باشد.